Fallus

Pod koniec XIX wieku Sigmund Freud położył podwaliny pod współczesną psychologię dzięki swojej teorii psychoanalizy. Chociaż wiele z jego teorii jest obecnie uważanych za przestarzałe lub po prostu niemożliwe do zweryfikowania, był on jednym z pierwszych, którzy badali i leczyli traumatyczne doświadczenia jako przyczynę chorób psychicznych. Dla Freud centralną rolę odgrywa zaspokojenie popędu (seksualnego), a w szczególności rozwój dziecka, w którym chłopcy i dziewczęta również muszą nauczyć się, że nie mogą poddać się każdemu pragnieniu. Dla Freud fallus odgrywa ważną rolę w rozwoju psychoseksualnym człowieka - i to nie tylko w rozwoju mężczyzn. Fallus znajduje się w centrum tak zwanej fazy fallicznej, znanej również jako faza edypalna. Między trzecim a szóstym rokiem życia fallus (tytułowy symbol) lub penis jest źródłem największej przyjemności. W tym czasie chłopcy świadomie zdają sobie sprawę, że mają - mówiąc zwięźle - organ seksualny, który bardzo różni się od tego u dziewcząt. W ten sam sposób psychoanalitycy, tacy jak Freud, wyjaśniają znaczenie i pochodzenie dziecięcych zabaw w odgrywanie ról lekarza: Pozwala to dzieciom odkrywać swoje różne ciała w swobodny, zabawny sposób. Dla chłopców fallus staje się obiektem, który instynktownie chcą chronić - pojawia się tak zwany "lęk przed kastracją". Dziewczynki natomiast postrzegają fallusa jako część ciała, której po prostu nie posiadają. Czują się w pewien sposób pokrzywdzone, co Sigmund Freud nazywa "zazdrością o penisa".

Jeszcze raz należy to podkreślić: Teorie Freud są w dużej mierze nieudowodnione i są dziś ostro krytykowane przez wielu naukowców. Ponieważ w swoich teoriach w niewielkim stopniu wykorzystywał metody empiryczne - na przykład nigdy nie obserwował dzieci w swoim modelu rozwojowym dziecka - dobrze byłoby przypisać jego przemyślenia na temat znaczenia fallusa do sfery mistycznej. Wrażenie to zostaje wzmocnione, gdy przeanalizuje się pytanie, dlaczego faza falliczna jest również nazywana fazą Edypa. W rzeczywistości Freud porównuje tutaj legendę Edypa z rozwojem psychoseksualnym mężczyzn: podobnie jak Edyp, który nieświadomie poślubił swoją matkę i zabił ojca, młodzi chłopcy rzekomo odczuwają pożądanie seksualne do swojej matki. W związku z tym chłopcy postrzegają swojego ojca jako wielkiego konkurenta, a nawet zagrożenie - a ponieważ jest on fizycznie lepszy od nich, rekompensują swój pociąg do matki poprzez stopniowe naśladowanie cech ojca. W ten sposób konflikt Edypa (który według Sigmund Freud jest naturalną częścią normalnego rozwoju mężczyzny) ostatecznie prowadzi do identyfikacji z męską rolą płciową.

Krótko mówiąc, można powiedzieć, że według Sigmund Freud fallus nie tylko umożliwia męską seksualność, ale jest również odpowiedzialny za ich tożsamość seksualną. Jest to dalekie od znaczenia, jakie symbole falliczne miały w wielu kulturach od tysięcy lat.